Mevsimler kovalamaya devam ediyor günleri…
Dünler mazi oluyor, yarınlar ise belirsiz. Hayat hikâyelerine
ya yenisi ekleniyor zaman demini aldıkça ya da son buluyor yaşananlar. Bazen direnmek
istiyorum zamana, takılı kalmak istiyorum bazı anlar da… İstiyorum ki hikâyeye dönüştüreceğim
o anın içerisinde biraz daha kalayım. Çünkü öyle anlar vardır ki şifadır
insana. Nefes aldığını hissedersin, sonsuz bir mutluluk kaplar insanın içini. Büyülü
bir an gibi…
İnsanı en çok yaşayamadıkları yaralar. Mahrum kaldıkları hüzne
boğar. İşte bu yüzden çok kıymetlidir o anlar. Hikâyeye kanatlanan her an sona
erdirir insanın içindeki fırtınayı. Boşlukların yeri bir bir dolar. Çaresizliğin
ardından doğan bir güneş yönünü yeniden gösterir insana. Böylece umut etmeye
devam eder insan. Umutlar hikâyeyi yazmaya olanak sağlar. Hikâyeler o anlara
kucak açar. Bu süregelen bir döngü gibi olur…
Ve o anlar insanı güçlü kılar,
Günler, mevsimler, yıllar her insandan bir parça saklar…
