Gözlerimden okur musun kendini
Aklıma ilk düştüğün anı hatırlar mısın kalbime dokununca?
Ruhumun deli divane oluşunu işitir misin
Senin özleminle demlenen bu gece de yine sana sesleniyorum
Gökyüzü Sevda kokuyor
Alıp saklar mısın sinende?
Bir esaret var, yıkıp atar mısın onu yüreğimden..
Ah nedir bu tutulduğum ölümcül elem
Hadi gözlerimin derinlerinde kaybol yeniden
Bul kendini, sana kelimelerle haykırayım
Gecenin serinliğinde sokul kalbimin en özel yerine
Bak yine zaman durdu,
Fark ediyor musun?
Belki bir gün unutacaksın bu sözlerimi
Belki de sonsuza dek saklayacaksın kalbinin bir köşesinde, sahiden bilmiyorum; yine de anlatmak istiyorum.
Hani bazen hava tanıdık bir gün gibi kokar ya hangi gün olduğunu bilmezsin ama anımsarsın.
Milyonlarca ihtimal arasında sana rastlamak gibi o anımsayış.
Yıllarca adı bilinmeyen sevdanın anlam kazanışı…
Gözlerine dünya üzerinde tarifi olmayan bir cümle kurdum.
O cümleyi sadece sen okuyacak sen bileceksin
Çünkü insan birinin gözlerine sevdalanır,
Saçlar aklaşır, vücut eğilir ama gözler aynı kalır.
O sevda tanıdık bir hava da milyonlarca insan arasında senin gözlerini buldu…
Gözümün gördüğü her yerdesin
Ömrümün zamansızlığında
Çok uzaktasın ama aynı zamanda yanıbaşımda..
Gölgemi sayende bulduğum
Yolum, yoldaşım.
Sana yelken açar deryamın mavisi
Seni anar kalemden akan mürekkep
Seni bekler kalbimin baharı…
Sana benzeyen geceye serdim ruhumu.
Fısıldıyorum ay ışığına ama en çok susuyorum
Hiç konuşmadan sevmenin büyüsünü gözlerine dokuyorum…
Her Hıdırellez önce annenannem gelir aklıma. Anneannemin anlattıkları… Ateşin üstünden atladıklarını, evlerini temiz tuttuklarını, dere kenarına gittiklerini, gül ağacına dileklerini çizip astıklarını anlatırdı anneannem. Bugün bütün ritüelleri yerine getirmeyi öyle isterdim ki. İnanç ve geleneğin birliğini sürdürmeyi ve buna eşlik etmeyi, Hıdırellez coşkusunu gerçek anlamda yaşamayı.
Bundan yaklaşık 19-18 yıl önce annem de anlatmıştı bana Hıdırellezi. Hıdırellez zamanı gerçek olmasını istediğim dileklerin resmini çizip balkonumuzun hemen önündeki gül dalına asmıştık beraber. Hep derlerdi, çocukların dilekleri duaları daha çok kabul olur ne istiyorsan hepsini çiz. Ben de çizerdim... :)
Neler çizdiğimi çok az hatırlıyorum ama neler çizdiğimin ötesinde annemle yaptığım bu ritüeli ve inancı hiç unutamıyorum. Hayatta en çok istediğim şeylerden biri hayat hikayeme bol bol anı biriktirebilmektedir. Hıdırellez örneğinden hareketle anneannemle başlayan bu anı, annemle taçlanıp bugüne geldi benimle, yarına ve geleceğime ise kanatlanıyor adım adım.
Yeni öğrendiğim bir Hıdırellez ritüeliyle sonlandırayım bu yazıyı da. 5 Mayıs gecesi tuz yiyip yatarsa insan, rüyasında evleneceği kişi su verirmiş. Bu inanışı doğrulayan hikayeler de okudum çok yakın zamanda... :)
İşte gelenekler çeşitli inanışlarla süregelirken hayatımızın bir noktasına dokunmayı başarıyor. Bu dokunuş hayat hikayelerinde gülümseten anılar bırakıyorsa ne mutlu…
