11 Aralık Pazar 2022

Biliyor musunuz?

Bazen kapalı bir kutuya benzetirim kendimi. Her daim kimseye göstermek istemediğim bir şeyler barındırırım kendi dünyamda. Kimi zaman geçmişin bir tortusudur bu. Kimi zaman da mutluluğun kök saldığı bir toprak parçası. Bazen o tortular, parçalar dile gelir yüreğimin derinliklerinde. Kanayan bir pınar gibi olur kalbim. İşte o zaman yazıya dökerim dünyamda birikenleri. Hep anlatmak isterim bir şeyler. Kimi zaman kendimi anlatırım. Kimi zaman da hayatın gördüğüm yüzünü gerçekliğiyle açıklamaya çalışırım.

Ne kadar aktarabiliyorum, bilmiyorum. Ne kadar başarabiliyorum, bilmiyorum. Bildiğim bir şey var ise şudur ki; yazdıklarımda bir nebze olsun kendinizi bulabilmenizdir. Ortak bir duygu da, bir histe buluşabilmektir istediğim. Hayatta herkesin yaşadığı hikâye farklıdır. Ama acı acıdır. Herkesi yaralar, herkesi kanatır. Sevgi sevgidir. Herkese sarılır, herkese şifadır.

Aslında herkesin iç dünyasında gizledikleri vardır. Saklı olanların sesini sadece kendisinin duyabildiği… Ama öyle bir an gelir ki kafesin kapıları ardına kadar açılır. Anlaşılmadığı için susan kalp dile gelir. Dil yine susar belki ama sevinç naraları yüzdeki tebessümde, gözlerde beliriverir.

İşte o an da buluşabilmektir niyetim. Tozlu, kara kaplı defterlerin açıldığı, anlaşılmak için yalvarıp pes edenlerin daha sonra yeniden umuda kanat çırptığı, solan her bir kalbin yeniden açtığı o an da duyguların ortak dilinde bir olmaktır istediğim. 

İster tutunduğunuz şey acı ister de sevgi olsun…

Bu sizin hikâyeniz…

Sizi siz yapan her şey bu hikâyenin avuçlarında. Hisler ve duygular da avuçlara dolan hatıralarda…

Her birimiz hatıralar da buluşabilir miyiz? Belki çok zor. Ama aynı duygunun dilini konuşabiliriz. Aynı duygunun diline sarılıp ortak olabiliriz...