Bir Değirmendir Dönüp Duran...

Birçok yaşanmışlık biriktiriyoruz yarınlara. Bugün, dün de kalıyor. Yarınlar bir bakıyoruz geçmiş oluyor. Hayat bir hikâye emanet ediyor bizlere. Zamana meydan okurcasına bazen yorulurcasına yol alıyoruz o hikâyede. Bir değirmendir dönüp duruyor. Öğütülen her şey kalbe kazınıyor. Bizi biz yapan bütün yaşanmışlıklar birikiyor kalp duvarının arkasına. Vaktini bekliyor yaşananların izleri bir hatırada, bir yüzleşme de tekrar var olabilmek için. Geçmişi geçmişte bırakabiliyor muyuz? Geçmiş yarınlara dokunabilir mi? Geçmişin izleri bugünde hüküm sürebilir mi?

Her hikâyede birçok insanla tanış oluruz. Kimisini acısından tanırız, tek kelime etmeden anlaşırız. Kimisini gözlerinden tanırız, gözlere dolan o duygunun tılsımını derinden hissederiz. Kimisini gözyaşından tanırız, yaranın merhemini beraber ararız. İki güç vardır insanları birbirine bağlayan; biri acıdır. Aynı acının çığlığı yankılanır hayat hengâmesinde. Biri de sevgidir: Sevginin gücü iyileştirir insanı. Karanlık dehlizlere yayılan sonsuz ışık silsilesi…

Bunca düşünce yine hikayemden bir anı düşürdü kalemimin ucuna. Ortaokul yıllarıma dönüyorum bu anıyla. Sessizliğin benliğimle bütünleştiği yıllara…

Yedinci sınıf olduğumu anımsıyorum, bir sınıf arkadaşımız vardı adı bende saklı. Ahmet olsun diyelim, Ahmet bizden biraz farklıydı. Farklıydı derken amacım ayrıştırmak değil, onun daha özel olduğunu ortaya koymak aslında. Özel bir çocuktu Ahmet ve sınıfta çok uğraşılan, kızdırılan, bağırtılan... O kadar üzülürdüm ki ona yapılanlara, kendi kendime cebelleşirdim. Ahmet sürekli sıra değiştirirdi.(Değiştittirilirdi) Bir gün benim ses çıkarmayacağımdan mıdır, anlayışla karşılayacağımdan mıdır ya da onunla iletişim kurmak istediğim anlaşıldığından mıdır gerçekten bilmiyorum. Sınıf öğretmeni yanımdaki sıraya almıştı Ahmet’i. Konuşmadık çok, öyle hatırlıyorum. Konuşmanın ötesinde gülümsedik birbirimize. Ahmet’in o gülüşünün gözlerinin içine dolduğunu o gün gördüm. Sessizdik o gün, o da ben de. Bağırmıyor ya da üzülmüyordu, tek yaptığı gülümsemekti. Sessizlik iyi gelendir insana kimi zaman, konuşmadan anlaşmaktır… Ah bir anlasalardı, ah onun o gözlerine dolan parıltıyı kendilerine güç olarak almayı bilselerdi. Nedendir kolay olanı güçleştirmek? Nedendir kolaydan kaçmak?

Hikâyelere çok çabuk bir şeyler yazılır. Bütün sayfalar doluverir bir anda. Önemli olan o hikayeyi küçük bir gülümsenin yol açacağı aydınlığı gören, sevginin kollarına tutunmaktan vazgeçmeyen, değirmene maneviyatın izlerini kazıyan bir benlik ve benliğe yoldaşlık edecek kişi ya da kişilerle doldurmaktadır.

Vesselam…