Sessiz ve sakin bir gecenin koynunda

Son kez yazıyorum sana,

Son kez bizi bize anlatıyorum.

 

Bir ev vardı çok yakından tanıdığım,

Benim evim senin kalbindi,

Geceler boyunca saklandığım.

Çetin bir suale kapıldım

Hep sorardım, hangi yüzyılda denk gelirsek gelelim yine seçer miydik birbirimizi?

Her şeyi yine zamana teslim eder miydik, zamanımız var mı bilmeden?

Cevabı çok iyi biliyorum, kendimi kendimden sakınıyorum.

Kalbimin tam ortasında kabuk bağlamış bir yara var, her bakışında kanayan.

Son kez gördüğünü düşün beni..

Son kez gözlerimde bulduğunu çehreni..

Dayanabilir misin buna ya da hiç bilmek istemez misin?

Biliyorsun bir gün veda edeceğim sana, bugün kelimelerim vedayı yazar,

Yarın zamanda kaybolmasına izin verilen aşkın yaralı sevgilisi…