SESSİZ ÇIĞLIK

Yaşadığımız her şey bir illüzyon gibi…

Bugün ne yaşıyorsak, yarın bir bakıyoruz her şey bambaşka bir hal alıyor. Bu süreçte öğreniyorsun, direniyorsun, savaşıyorsun…

Üstünü örtmeye çalışıyorsun bazı şeylerin, yok saymaya çalışıyorsun sonra anlıyorsun, üstünü örtmeye çalıştıkça daha da batıyorsun derinlere. Kabullenme burada başlıyor. Kabullendikçe bazı şeylerin geçmeyeceğini, onunla yaşamayı öğreniyorsun. İllüzyon dediğim şey belki de budur. Öğrenmenin, direnmenin, savaşmanın ve kabullenmenin bir döngü haline gelmesi. Bu döngünün en zoru nedir biliyor musunuz? Sessizlik… Her şeyi sessizce yaşamak, fırtınayı bile içinde yaşatmak. Çığlığı sessizlikle bastırmak.

Onu her gördüğümde adının sessiz bir çığlık olduğunu anlardım.  Çok fazla konuşmazdı, hikayesini dillendirmezdi ama gözlerinden okuduğumu bilirdi gerçekleri. Belki de beni kendine benzetirdi. Bende bazen öyle seçerek kurarım ki cümlelerimi. Kendimi teğet geçerek, birinin bilmediğim bir acısına, hüznüne, yaşanmışlığına yanlışlıkla çarparım diye çok korkarım. Susarım… O yüzden beni her gördüğünde buğulanırdı, o hüzünlü gözler. 

Onu nasıl mı anlatırım? Yaşadıklarından sonra fırtına olmayı değil sessizce hüzne gömülmeyi tercih ettiğini söyleyebilirim mesela. Acılarını ve kırılmışlığını bile sessizce yaşadığını, beni her gördüğünde ağladığını. Şimdilerde bir unutmuşluk sardı etrafını. Acaba unutmak iyi mi geliyordur ona? Unutursan ölürsün derler ya hani, unutunca ölmüyor ki insan, unutunca hissizleşiyor. Yaşanmışlıklara dair bir his bulamıyorsun kalbinde. 

Hayat söyleyemediklerimiz, yaşayamadıklarımız ve bazen de duygularımızı tam anlamıyla aktaramadığımız bir film sarmalı gibi. İnsana en çok söyleyemedikleri mi, yaşayamadıkları mı yoksa hissedemedikleri mi zor gelir?

Mesela bana en çok varlığını hep bildiğim ama artık hissedemediğim duygular zor gelir. Eskisi gibi hissetmediğim, mazi de bıraktığım, yarınlara taşıyamadığım. Söyleyemediklerimi unutur giderim ama var olduğunu bilip hisse hissizleşmek…

Hayat böyle işte, gün geliyor; söylenemeyenlerin, yaşanamayanların ve hissedilemeyenlerin türküsü okunuyor yüzümüze…

Vesselam…