Bir zaman bulutunun içerisindeyim sanki,

Mevsimlerden bahar

Ağaçlar yeşile boyanmaya nazır, çiçekler üçüncü cemreye vedaya hazır…

Pencerenin önündeyim, o ılık rüzgar yüzüme vuruyor, güneşi söylemiyorum bile…

Perdeler uçuş uçuş, bu hangi hikaye?

Hani böyle bazen nefes nefese kalırız ve sonrasında bir an rahatlarız ya derin bir huzur alır telaşın yerini

Adına sakinlik dediğimiz.

Peki ya şimdi bahar geldiğinde yine uçuşacak mı perdeler, aynı huzur yerleşecek mi insanın göğsüne?

Pencerelerin ardındaki hikayeler değişirken hayat perdesi yine aynı sakinliği yeşertecek mi?

Önceleri o hiç değişmeyen bahar sabahları sonsuza dek sabahın mührüyle yeniden açılacak mı?