Sevmek bir görme sanatıdır belki..
Anlama, hissetme, yaşama ve yaşatma..
Adımların aynı yola çıktığı, kalbin aynı yöne baktığı, aynı gizli ritme bir teslimiyet..
Gün be gün umutların süzüldüğü bu duygunun eşiğindeyim
Samanyolu kadar uçsuz bucaksız bu duygu usulca çalıyor kapımı
Sakince, sessizce, hissederek..
Her tık sesinde bir kez daha çarpıyor kalbimin kelebeği..
Kapı açılana dek aynı heyecanın derinliği altında yeşeriyor ruhum
Kalbimin sahilinde çözülüyor dalgalar
Su öylesine durgun ki..
Bir yansıma vuruyor gönlümün pınarına
Yolumu buluyorum, yoldaşımı..
Kalbimi başka bir kalpte yaşatmayı..
Gördüğüm bu sanat, resimleri anlatıyor.
Hikayenin etrafına serpilen hayat ağacına, bin bir çeşit resimler bir bir ekiliyor..
Görebilen iki gönül,
Duyabilen iki kalp,
Yaşatabilen iki sevgili…
