Kim olduğunu ne zaman anlar insan?

Kendi benliğini nasıl bulduğunu?

Arayıp bulunabilen bir şey mi bu insanın kendisini bulması?

Kendisiyle konuşabilmesi, kendisiyle kalabilmesi, kendisini tanıyabilmesi…

Bir yapboz gibi belki de benlik

Onca çabayla birer birer birleştirirsin parçaları bir hayat kurabilmek için

Hayatın içerisinde yer bulabilmek için

Kendinden bir parçayı görebilmek için

Var olabilmek ve tutunabilmek için

Yıllar geçer, parçalar eskir,

Kimi zaman içinde eksilir..

Parçalar eksildiğinde bir sorgulama mekanizması geliştirir insan belki de 

Bilemezsin, eksik parça nasıl doldurulur

Üzeri hangi örtüyle kapatılır?

Kapatılan yer tekrar açar mı üstünü, üşür mü?

İçten içe kanatır mı kalbinin derinliklerinde sakladığı hatıraları 

Hatıraların doldurduğu duyguları…

Hayatın renklerinin kaybolduğunu ne zaman anlarız?

Eskiye çalan bir pazar gününü anımsadığımızda..

İçimiz sessizce neşesizliğe doğru sürüklendiğinde..

Güzel bir günün ardından sessizce, kimsesiz yine karanlığa gömülünce..

Hatıraların içinde kaybolurken çok şey görmeyi beklerken aynı hissedilmediğinde…

Sahi zaman eskiden de böyle mi akardı?

Renkler birer birer soluklaşır mıydı?

Yoksa yaşandıkça unutuluyor mu bunca ihtimaller silsilesi..

Şimdi bir çınar var karşımda, oturmuş öylece onun duruşunu izliyorum..

Bunca düşünce arasında onun hayattaki rengini arşınlıyorum kalbimde,

Ben derin derin nefes aldıkça, bünyesinde telaşa yer almadığını görüyorum 

Belki rengini kaybediyor zaman zaman; ıssızlaşıyor, yalnızlaşıyor, kırılıyor..

Belki de o kırılan yerinden bir nefese can oluyor, yalnızlığı ansızın yitip gidiyor 

Rüzgar okşuyor nefesiyle, yağmur can veriyor, kuş cıvıltıları hayat oluyor..

İnciniyor kimi zaman ama büyüyor, vaktini bekliyor..

Her şeyin vaktini beklediği gibi. 

Hiçbir hâl olduğu yer de saymıyor. 

Renkler bulanıklaşıyor, hatıraların kokusu yitip gidiyor, duygular hissizleşiyor belki..

Sonra doğanın kanunu bir demet umut serpiyor avuçlarına..

Unutulmaya yüz tutan ne varsa çıkarıyor karşına..

Çıktığın yol değişse de, varacağın yer bilinmese de..

Bir avuç umut bir rengi hatırlatıyor..

Kaybolan rengin tınısını taşıyor gönül heybesine… 

Sonbahar çalınıyor yine kapıda

Derin düşüncelerin mevsimi derim ben buna

Gönlün har alevinin yağmurlarla sustuğu

Rüzgarın usul usul kaderin cilvesine taht kurduğu..

Kalem en çok hazan da mı yazar?

Hangi duygunun telaşıyla birbir dökülür sözcükler?

İnsan hangi hayalin gerçeğiyle uyanmayı bekler?

Bilirim, bu bilinmezliğin denkleminde sorularıma cevaptır bu mevsim

Ruhumun kırgınlığına usulca dokunan, yitip giden umudun ardındaki karanlığa bir ışık tutan..

Bu mevsim ki kapısı çalınmaya yüz tutmuş zamanın eşiği gibi

Bir adım atarsın, bir yolculuğun masalına tanık olursun

Bir varmış bir yokmuş...

Belki de en güzel hikayeler

Yarım kalanların içinden doğarmış...