Bahar ne de güzel hatırlatıyor birçok şeyi…
Pencerenin ardında yüzüme vuran güneş en çok da çocukluğuma dair yaşananları haykırıyor yüzüme. Bir tebessümle anıyorum geçmişin izlerini. Bahar uğurlarken kendi takviminden nisan ayını, anneannemin sözleri düşüyor aklıma. Nisan berekettir der, özellikle nisan yağmurları şifadır diye anlatır anneannem. Her nisan yağmurunda çatıya çıkıp bir kavanozda su biriktirirdi… Sonra içirirdi bize şifa olsun diye. Nisan yağmurlarında hep bu aklıma düşer o yüzden. Bereketi, şifayı, yağmurdan kaçmamayı, duayı anımsarım en çok.
Şiirlerde, yazılarda hep aşkla bütün ederiz yağmuru ama hep de kaçarız bir bulut karaltısından, bir damlanın tene değişinden. Kabul, bende kaçarım yağmurdan ama nisan yağmurlarını teğet geçerim. Bugün nisan yağmuru belirdi gökyüzünde. Baktım kaçmıyorum, koşuşturmuyorum, avucumu açmış damlaların tenime değişine tebessüm ediyorum. Şimdi hatırlıyorum da çocukken de öyle yapardım. Soğuk havalarda düşen bir yağmur damlasından kaçar ama bahar ve yaz yağmurlarına kucak açardım. Apartmanın bulunduğu yer, meşhur 11.blok… Apartmanda herkesin arka taraf diye adlandırdığı, yemyeşil ağaçların arasında yüzümü gökyüzüne çevirip ıslandığımı anımsıyorum şimdi. Geriye dönüp baktığımda çocukluğumun arasından yıllar geçmiş… Yaş almak birçok şeyi bırakır sanırdım geçmişte. Bırakmazmış yine anladım. Ve şunu da unutmuşum yaş almaktan korkmamalıydı insan, yaşayamamaktan korkmalıydı…
Yaşadım demek için çok sevmeli insan, hatıraların gücüne tutunmalı, mutluluğun peşinden koşmalı, dolu dizgin aşık olmalı… Sevgiden korkmamalı ve iyi anılmak için çabalamalı…
Ah bahar! Düştün yine kalbimin tam ortasına. Çocukluğumdan bir parçayı verdin, yine çok şey hatırlattın bana…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder