Aylar sonra geldim sana…
Bir cesaretti adımlarımı sana sürüyen. Hep istedim gelmeyi, çok istedim inan buna. Yapamadım…
Önceleri bir telefon kadar yakınımda olduğunu bilirdim. Bayramları sabah kahvaltısında köşende olduğunu bilirdim. Şimdi; boşluğu hiç dolmayacak bir eksiklik var olacak hayatımın sonuna dek…
En çok neden korkuyorum biliyor musun? Unutmaktan: Sesini, adımlarını, gülüşünü…
Artık köşende yoksun,
Telefonun ucunda yoksun,
Hayatımın kalanında yoksun.
Hani bir çikolata, bir mutluluk, bir çocukluk, bir burukluk demiştim: Çocukluk mazi pırıltısı, mutluluk hayatın şifası, çikolata burukluğun parçası…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder