Bir yıl daha geride kalıyor...
Dile getirmesi çok kolay, koskoca bir yıl dökülüyor dudaklarımızdan...
Aslında düşününce neler neler sığıyor o bir yıla. Acı, sevgi, aşk, ayrılık, hasret, ölüm, yaşam mücadelesi... Bir film şeridi halinde akıp gidiyor ömrün bir yılı daha. Bugünler geçmişin bir hatırası olarak dem vurmaya gidiyor yarınlara. İnsan, bir bütündür yaşadıklarıyla, yaşadıklarından öğrendikleriyle. Geçmişiyle, bugünüyle, yarınıyla...
Hayatta atılacak adımların yolunu geçmişin izleri gösterir. Geçmişte öğrendikleriyle, gördükleriyle bugüne devam etmeye çalışır insan. Sevgiyi öğrendiyse sevgiyi büyütmeye devam eder, acıyı öğrendiyse acıyı... Kader doğduğun ev de yazılır, ağlar ilmek ilmek örülür hayat pınarına. Doğduğumuz ev de öğreniriz hayatı...
Kimi sevgiyi, mutluluğu, huzuru, birlik olmayı, sarılmayı çok iyi öğrenir o evde...
Kimi sevgi, mutluluk nedir bilmeden büyür sonra yıllarca arar durur o tadamadığı duyguların saf rengini...
Kimi yıllarca savaşır hayatla, anlamaz aslında hayatla değil kendiyledir asıl mücadelesi, bilemez.
Kimi kabullenmiştir, mesela suya bir taş attığımızda su da önce büyük büyük boğumlar oluşur sonra yavaş yavaş küçülür o boğumlar. İşte böyledir kabullenmişlik önce fırtına çıkar sonra alışırsın durağan akışa. Boğulduğunu hissedersin ama su yavaş yavaş durulur, önce büyük dalgalar sarar etrafını sonra her biri çölüne yağmur olur. Kabullenirsin seni sen yapan her bir şeyi. Fırtınayı, çölü, yağmuru...
Her bir yaşanmışlık bir yıla sığabilecek kadar küçük görünebilir ama insan için, insanın kalbi için sonsuz derya gibidir. Birçok yaşanmışlık serilir o deryaya. Kimi insan yolcu eder hayatındaki kişileri kalbin kapısından, kimi yeni başlangıçlara adım atar, kimi yeni duygulara yelken açar...
Her birimizin mücadelesi farklı, her birimizin hayata bakış açısı farklı..
Farklılıkların ardında ise aslında bir güç saklı..
Sevmek ve sevilmek...
Sevgi kalbe en iyi gelen, insanı iyileştiren en özel duygudur. Duyguların ilacıdır. İnsan sevdiği ve sevildiği yer de yeşerir. İnsan yıllarına sevgiyi sığdırabiliyorsa, sevgiye güç katabiliyorsa ne mutlu...
Bir de hayatta istemediğimiz durumlarla karşılaşabiliriz, ayağımız takılır düşebiliriz. Önemli olan yeniden kalkabilmektir ayağa, direnmektir, mücadeleye devam etmektir...
Bir yıl daha geride kalıyor. Yeni yılın mücadelesi gün ışığının doğmasıyla devam edecek. Huzurun, mutluluğun peşimizden geldiği, sevginin ışığının yolumuzu aydınlattığı nice anılar da var olduğumuz günlere...
Buradan ufak birkaç not ise kendime, her zaman ki gibi kalbime konuşacağım..
Kimseye duyurmadan, sessizce... :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder