Gönlümdeki cevapsız yağmurlara nasıl son vermeli?

Derin bir yutkunuş, dağlara haykırış, içe kapanış?

Söz ettiklerimden birine meyletmekle diner mi kâğıtların ağlayışı?

Ah gözlerime mendil olan kâğıtlar!

Ne vakit anlaşılır sözlerim?

Sahi, anlaşılmak mı artık niyetim?

Yanılgının boşluğundayım…

İçimdeki o köksüz Nilüfer’i demirleyeceğim limanı buldum sanmışım, yine yanılmışım.

Yanılgılar üzerine kuruluymuş hayat meğerse.

Hayal kırıklıkları, hayat haksızlıkları, inanç kırgınlıkları…

Yüreğime çöreklenen kaygı bu savaşın yorgunluğundanmış. 

Bir türlü anlamlandıramadığım, anlayamadığım bu zamanda artık telaşa gerek yok.

Kalbimi sarmalayan Nilüfer susmayı mânâ edindi.

Şiirlere konuşmayı ise binbir mânâ…