İlk defa söze nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Düşünceler silsilesiyle karışık aklım. Bu sefer günlüğümün sayfalarına değil buraya dökmek istiyorum cümlelerimi. Kim bilir belki sorguladıklarımın aynısını sizde düşünüyorsunuzdur. Kim bilir soruların cevaplarını çok iyi biliyorsunuzdur…
Hayat hep mücadele serüveni.
Direnmekle, çabalamakla uğraşıyla geçen bir yolculuk. Hani bazen pes etmeye yakın bir duruma geliriz. Bir boşluğun içerisine düşer, yüklerin hepsini bir kenara atmak isteriz. Aslında biliriz hayatta yaşadığımız her şeyin bizimle beraber geleceğini. İyi kötü her şeyin. Kolay değildir de vazgeçmek, her şeyi bir kenara bırakmak. En başta hayat bırakmaz ki insanı. Hayat hikayeleri bir serüvenle başlar. Kimisinin serüveni en güzel duyguları tadarak kimisinin ise eksikliklerle devam eder.
Bazen öylece etrafa bakınıyorum. İnsanlar akıp gidiyor önümden. Çocuklar koşuşturuyor. Düşünüyorum kaç çocuk sevgiyi tadıyor ya da kaç çocuk ufacık sevgiye muhtaç kalarak büyüyor. İlk soru canlanıyor aklımda…
Çocuklukta tadılamayan duygular, eksik kalanlar büyüyünce tamamlanır mı?
Hele ki sevgi…
Çocukluktan kalan sevgi boşluğu zamanla doldurulabilir mi?
Çocukluktan kalma yaralar bir gün kapanabilir mi?
Çocukluk ve sevgi arasında o kadar güçlü bir bağ vardır ki. Düğümü hayatın sonuna kadar çözülemeyecek şekilde sıkı sıkıdır. Sevgiyi tadan çocuğun yüreğine ışıklar sızar. Mutluluğu her yer de görür. Bir sümbülün kokusunda, bir ağacın renginde, bir denizin dalga sesinde…
Ne zaman bir çocukla karşılaşsam gözlerinin içine bakarım. Kimi zaman dolu dolu bakan gözleri görürüm kimi zaman daha mahsun daha incinmiş…Hüznü görünce içim sızlar mutluluğu görünce neşeyle kaplanırım. İsterim ki her çocuk eksiklik nedir bilmesin. Sevgiye kendini yabancı hissetmesin…
Ve bilirim geçmiş ve geleceğin arasında kalan bir köprüdür çocukluk. İnsan geçmişten kalma parçaları geleceğe taşır. Ya parçaları bütün eder yapbozu tamamlar ya da doğru parçaları bulmak için yıllarca didinir, çabalar…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder